آخ, کشورم

۹ دی ۱۳۸۸

هر چقدر هم که بیان حتی صد میلیون, حتی اگه اعلام کنن همه شیعه‌های دنیا, از زیر اقیانوس‌ها و ته جنگل‌های آمازون و ما بقی جاهایی که آقای با ادب علم‌الهدی ازشون خبر داره  همه امروز فریاد مرگ بر منافق سر دادن و همه خواستار محاکمه و اعدام موسوی شدن باز هم من و تو و سهراب و کیانوش و ندا و میرحسین و الهه و روشن و مابقی همه‌مون پیروزیم و دل‌مون سربلنده. همه اون جماعت که امام حسین و محرم رو مال خودشون می‌دونن بدونن ما یک مشت بزغاله‌ی گوساله به قول آقای با ادب علم‌الهدی همه جا هستیم. خار چشم‌هاشون. همه جا جاری و رها هستیم. سبک و چابک. چه هراسی از گلوله و فریاد و باتوم و زبون گزنده شما؟ تا فردای قیامت تا می‌تونین به طور خودجوش آن هم با دمای جوش منفی پنج درجه بریزین تو خیابون‌ها و ساندیس و کیک بخورین و شعارهای آموزش گرفته‌تون رو پس بدین. راستی ممنون که امروز خر و الاغ رو با تن نقاشی شده نیاوردید توی خیابون‌ها.

عکس سهراب رو هم گذاشتم تا دل‌م آروم نگیره که اگه آروم بگیره من, من نیستم.

نظرات بسته است